رمان کنج عطر کلمات

نمی‌دانم چرا حس کنجکاوی‌ام دست از سرم برنمی‌داشت. بدون هیچ مقدمه‌ای گفتم: – تو این مدتِ کم، هر بار دیدمت جز رنگ مشکی نپوشیدی؛ دلیل خاصی داره؟ گوشی‌اش را خاموش نکرد. نگاهش بالا آمد و جوابم را داد: – یه انتخاب شخصیه! از لحنش جا خوردم و پشیمانی از سؤالی که کرده بودم، دست‌هایم را مشت کرد. منو را بی‌اختیار بستم و مثل او گوشی‌ام را روشن کردم. – چی می‌خوری؟ برای این که متوجه به‌هم‌ریختگی‌ام نشود جواب دادم: – سالاد یونانی. منو را باز کرده و بالاخره داشت نگاهش می‌کرد که باز پرسید: – دیگه؟ بی‌اهمیت به نگاه کردنش کوتاه گفتم: -هیچی. سرش را بالا گرفت و نگاهم را از رویش برداشتم. با خودم که تعارف نداشتم، لحن سنگین و تلخش به غرورم برخورده بود و تا با خودم حلش نمی‌کردم، نمی‌توانستم عادی باشم یا لبخند بزنم. – ناراحت شدی؟ بدون جواب شانه بالا انداختم و گفت: – پس انتخاب سالاد، یعنی آره، ناراحت شدم! لب‌هایم را روی هم فشار دادم و باز حرفی نزدم که او بیشتر گفت: – ولی من حسابی گرسنمه… نرسیدم ناهار بخورم.

از این که تو روبه‌روم بشینی و فقط سالاد بخوری هم خوشم نمی‌آد… نیلا. اسمم را که صدا زد، چیزی توی سینه‌ام تکان خورد یا شاید هم چیزی به سینه‌ام کوبیده شد. با همان لحن گرم و صدای بمش ادامه داد: – به نظرم دخترایی که جای قهر کردن حرفشونو می‌زنن خیلی جذابترن، حتی اگه بحث یا دعوا بکنن. انگشت‌هایم را روی شقیقه‌ام فشار دادم: – سرم یه‌هو گیج رفت! – بشین تا یه چیز شیرین بیارم بخوری. پلک‌هایم را بستم و نفس عمیقی کشیدم تا از شتاب و التهاب سینه‌ام کم شود. رها با لیوانی شربت برگشت و صدای رادمهر «اَه»ی بود که به خودم و وجودِ دوباره‌ی او داشتم. – نگفتم سنگینه؟ درست روی صندلی‌ای نشسته بودم که او کنارم بود. لیوان را از دست رها گرفتم و یک نفس سر کشیدم تا دهانم برای جواب دادن به او بسته بماند. نمی‌فهمیدم چرا امشب هر جا می‌رفتم، بود! از این‌که خودش را دانا و عقل‌کل حساب می‌کرد و سعی داشت حس کودن‌بودن به من القا کند، حرصم گرفته بود! رها که از چیزی خبر نداشت، رو به عمویش گفت: – از صبح هر کاریش کردم چیزی نخورده.

پلک‌هایم را دوباره بستم و هوا را با مکث به ریه‌ام کشیدم. صدایش را این بار آرام‌تر و نزدیک به گوشم شنیدم: – معده‌ی خالی دو تا جامو می‌خواستی بری بالا؟ بی‌حوصله از شنیدن متلک‌هایش بازدمم را بیرون فرستادم و پلک‌هایم را بیشتر روی هم فشار دادم تا برنگردم و «به تو چه»ای نثارش کنم، اما انگار میان آن هوای سنگین و عطرهای مختلف مولکول‌های هوا آغشته به عطر رزماری و چوب شده بودند. با لذت و کنجکاوی عمیق‌تر نفس کشیدم و بی‌اختیار ردِ بویش را که در هوا به جا مانده بود گرفتم. چنان مسخِ رایحه‌اش شده بودم که تا به خودم آمدم نوک بینی‌ام به چیز سفتی برخورد کرد. هراسان و دستپاچه چشم باز کردم و تار و پودِ سیاه کتش صفحه‌ی تاریک مقابلم شد؛ گند زده بودم! تنها راهی که در آن وضعیت به ذهنم رسید، سرفه‌کردن بود. فوری سرم را از نزدیک بازویش عقب کشیدم و سعی کردم به روی خودم نیاورم. ته مانده‌ی شربتم را سر کشیدم و برای این که فرصت دیگری برای حرف‌هایش به او ندهم، با صدای کردن رها ایستادم.