رمان پایگاه ویژه

از همسایه ها تحقیق کردن بچه ها میگن خیلی وقته این جا خالیه هیچکس مورد مشکوکی هم ندیده. قلبش بازیگوشی میکرد نفس کم می آورد. قطره های باران موهایش را به پیشانی اش چسبانده بودند و باز هم با سماجت تمام میان موهایش گم می شدند. به حسش اطمینان داشت مثل همیشه و هر بار تجربه اش کم نبود. این جا خطری حس نمی کرد اما … پشت این دیوارهای سیمانی کهنه و ساختمانی که پشت درخت کاج سوخته ای آجر هایش به سیاهی می زد، شوم بودا سردی خاصی داشت. انگار خانه ی شیطان بود تیره ی پشتش لرزید. بزاق دهانش را قورت داد و لب زد این … درو بشکونید میخواین بچه ها وارد …. لازم نیست مازیار… یه لگد بزنی باز می شه

خودش را کنار تر کشید مازیار قدمی تا لب جویی که آب باران جریانش را تند کرده بود برداشت و بعد با فریادی محکم به در کوچک زنگ زده کوبید. زمانی که پایش به در خورد متوجه شد بی جهت از تمام قدرتش استفاده کرده است در حتی با فشار دستی هم باز میشد! از کنار در به حیاط سرک کشید و گفت: میخوای بچه ها پروژکتور ….. سرگرد یا داخل خانه گذاشت نه مازیار اسلحه تو بده به من چشمش به حیاط کثیف و بهم ریخته ی رو به رو بود و دستش سمت مازیار دراز شد. سردی اسلحه، باز هم دستش را عقب برد و این بار اسلحه به دست جلوتر راه افتاد حیاط بیشتر از صد متر بود. اما شبیه خانه کثیف و کهنه بود. سرگرد راهش را به سمت ساختمان کج کرد.

صدای راه رفتن آن ها روی برگهای پوسیده ی حیاط و خوردن قطره های باران روی تن زمین تنها ملودی کوچه بود جلوی ساختمان باز هم عقب رفت و این بار که کنار در چوبی ورودی ایستاده بود، اشاره کرد. پایش را بالا برد و با تمام قدرت کوبید در با صدای وحشتناکی به شدت به دیوار پشت سرش خورد و دوباره بسته شد اما با لگد او قفل را از جا کنده بود تا خودش ذر را هل بدهد هنوز پا به داخل نگذاشته بود که گفت یکی تون همین جا مراقب باشه مازیار بی مکث دنبالش راه افتاد و هیوا گفت – من همین جام همه بی هیچ حرفی ، خواسته اش را تایید کردند. لاله نیما و مازیار در سکوت پشت سر او وارد تاریکی خانه شدند. تنها نور ضعیفی از پنجره می‌آمد.