رمان معمار گلوگاه کو؟ حفره میخواهم

ثبت نامی سال آخری ها را از نظر گذراند. تار موی فر و سفید افتاده مقابل نگاهش را به سرانگشت گره زد و پشت گوش فرستاد. دست زیر چانه زد. گردن چرخاند و خود از صدای ترق ترق قولنج آن نفس از سینه خارج کرد. ناخن به دندان کشید. نگاهش ریز شد و روی مرد جوانی که از ورودی حیاط گذر کرده، سمت ورودی اصلی می‌آمد، نشست. لب‌هایش را کنجی فرستاد و کلافه از یادآوری گفته های آرات از جا برخاست. دستی به مانتوی سیاه و اداری‌اش کشید. باز آن تار موی سفید و سمج را پشت گوش فرستاد. مردمک در اتاق چرخاند و به همراه دمی عمیق، پشت میز بازگشت. در دل شروع به شمارش کرد اما به پنج نرسیده، تقه‌ی ضعیفی به در خورد.

سر به زیر کشاند، ورقه‌های زیر دستش را منظم کرد. پرونده‌های مورد نظر را به میز کنار منتقل کرد و به همراه سرفه‌ی کوچکی، اجازه‌ی ورود را به مرد جوان داد. -بفرمایید. در به آرامی گشوده شد. دختر اما از تعلل در حرکات مرد، کلافه، سر به سمت در چرخاند. از پشت در هم حتی می‌توانست نگاه متعجب دختران جوان درون مدرسه را احساس کند. سخت نبود، درک پچ پچ های در گوشی و مملوء از ذوق و کنجکاوی‌شان! حتی به راحتی می‌توانست نگاه های ریز و درشت‌شان به مرد جوان، خوش چهره را تصور کند. خود هم چنین روزهایی را گذرانده بود. درک روزهای نوجوانی سخت نیست، شاید تنها نیاز دارد به گذاشتن خود در لحظه‌ای بر جای و صندلی آن ها!

در گشوده و اندام مرد میان چهار چوب در ظاهر شد. محترم به پای او برخاست و او قدمی درون اتاق گذاشت. لبخند هرچند کمرنگ مرد، به نظر واقعی می‌آمد. -سلام. صدای بم و مردانه‌ی مرد، در گوش زن پیچید. دبیر مرد داشتند، نه‌که نداشته باشند، اما هیچ کدام در این سن و سال نبودند و اکثرا چهل را رده کرده و متاهل بودند. -سلام، خوش اومدید. مرد جوان، عمق بیشتری به لبخندش داد. بازهم جلوتر آمد و زیر لب تشکر کرد. -بفرمایید. دختر به صندلی مقابل میز خود اشاره زد. مرد با چند قدم کوچک خود را جلو کشاند. روی صندلی جا گرفت. انگشتان کشیده و مردانه‌اش را درهم گره زد و اطراف را از نظر گذراند.